من و قیصر

هفته پیش وبلاگم به روز نشد. می خواستم راجع به دیدگاه اقتصادی ام در جامعه آرمانی بنویسم، جامعه ای که فکر می کنم همان است که اسلام می خواهد یعنی همه، تفاوت ها را درک کنند و حدیث حضرت محمد(ص) که فرمودند:"اختلاف امتی رحمه" کاملا سرلوحه مباحث، مذاکره ها و گفتگوها قرار بگیرد. جامعه ای که همه، مفهوم آن آیه قران را که فرموده "در مال شما سهم دیگر اقشار جامعه قرار داده شده" به جانشان آمیخته شده باشد. متاسفانه فراغتی درخور حاصل نشد تا آنچه را که شایسته است، بنویسم و وبلاگم را به روز کنم.

ادامه مطلب

طرحی برای صلح 3

اواخر هفته گذشته بود که بالاخره سایت دانشگاه خلیج به صورت کاملا ناقص و بدون قابلیت دانلود راه اندازی شد. واقعا برای این موضوع ناراحت بودم، آخه چرا کارمندان بخش نباید قبل از اول مهر به آماده سازی سایت مشغول بشن تا زمانی که دانشجوها میان، بتونن از سایت - بی دردسر - استفاده کنند. این مشکلات گریبانگیر وبلاگ من هم شد که اگرچه قرار بود چهارشنبه ها به روز بشه ولی متاسفانه خلف وعده شد.

داشتم به این فکر می کردم که این هفته پیرامون چه بنویسم، که حرفی در ذهنم خطور کرد و بد ندیدم که اون رو با مخاطبینم در وبلاگ در میون بذارم. بشر همواره در جستجوی صلحی میان انسانها بوده، در پی یافتن راهی برای فروکش کرده جنگ و خونریزی میان اقوام، مذاهب، تمدن ها و کشورهای مختلف. این درحالی بوده و هست که سرمنشا تمامی این مشکلات از جای دیگه ای آب می خوره.اگه به پست پیشینم نگاه کنید، متوجه می شید که منظورم از صلح میان انسانها چیه، در حالی که مشکل اصلی در جنگ، در درون آدمی زاده می شه. اگه قرار هست جایی صلح برقرار بشه و تداوم هم داشته باشه، اون صلح باید در درون آدمیان صورت بگیره. صلحی در برابر تقابل وجود اهورایی و اهریمنی ذات آدمی، صلحی در برابر تقابل بعد حقیقی خیر و بعد لا وجود شر.

مگه نه اینه که خدا همه چیز رو می آفرینه و مگه نه اینه که خدا بالذات خیر و نیک هست، پس با یه سوال مواجه می شیم، خدایی که جز خیر ماهیتی نداره، چطور منشا وجودی شر می تونه باشه؟ بله همونطور که در پست های پیشینم هم گفتم این ما آدمها هستیم که اونقدر کیفیت ها عرضی و عاریتی بر وجودمون چیره شده که خیر رو به رنگ و روی شر می بینیم.

تمامی جنگ ها، خونریزی ها، آدم کشی ها، نسل کشی ها، سختی ها، بدی ها، تجاوز ها و ... از درون آدمی نشات می گیره، از جنگی میان ماهیت حقیقی آدمی با کیفیت بی اصل و نسب موضعی و تصنعی درون. اما این شر چیه که داره بشر رو به ناکجا ویران می کشونه؟ شری که منشاش خودخواهی آدمیه، عدم پذیرش تفاوت، نبود روح مدارا و سازش، فقدان معنویت، فراموشی ارزش ها و ...

نمی دونم اگر حضرت امیر در شرایط فعلی جهان، رهبری کشور و نظامی رو بر عهده داشت، چه رویکردی رو اتخاذ می کرد؟!!!!

در حد رسالتم در حوزه وبلاگ نویسی به شما پیشنهاد می کنم که به این موضوع فکر کنید. باید بیشتر به این ایده بپردازم، ایده ای به عنوان صلح درون.

علی وار زندگی کنیم.

طرحی برای صلح2

می خواستم این پستم رو به صورت مقاله در یکی از نشریات چاپ کنم ولی ترجیح دادم ابتدا فقط به صورت بیان مختصر موضوع به این ایده بپردازم تا مقداری به چالش کشیده و پخته تر شود و بعد شاید چاپ بشود. همه ما به جریان فلسطین و اسرائیل آگاهیم، اما به این شکل که اسرائیل رو به عنوان ساختاری غاصب که حق ملت فلسطین رو پایمال می کنه – گاهاً- محکوم به نابودی و یا حذف از صحنه جغرافیایی می دانیم. اما حقیقت چیست تا با شناخت آن عمل ما و رویکرد ما منتهی به صلحی پایدار شود. آنچه که مسلم است حق با اسرائیل نیست، اما چنین سیاست خارجی که ما اتخاذ کرده ایم نیز منجر به صلحی پایدار در کالبد منطقه نمی شود. پس بگذارید به این جریان از منظر من نگاه کنیم!!!

شاید صلح بیت المقدس!!!

ادامه مطلب

طرحی برای صلح

به این فکر می کردم که این هفته در مورد چه بنویسم و اگرچه دلم می خواست در مورد بزرگترین دغدغه ام زمانی بنویسم که زمان بسیاری داشته باشم، اما شعری از شادروان قیصر امین پور چنان مرا تحت تاثیر خود قرار داد که ترجیح دادم، از این هفته تا سالروز فوت جگرسوز قیصر به مدت چند هفته پیرامون صلح بنویسم. صلحی که حاضرم جانم را با کمال میل فدایش کنم و جانم را نثار قدوم مبارکش.

پیرامون صلح طی ارسالهای آینده مقاله وار خواهم نگاشت، اما به یاد شاعر محبوبم – قیصر - این هفته با شعری از او به روز میشوم. شعری که مرا ترغیب به نوشتن درباره رویایم کرد یعنی صلح پایدار.

ادامه مطلب

شیخ فضل ا... نوری ، راوی حکایت دین و دولت

همواره کتب تاریخی را که مورد مطالعه قرار می دادم و در حوزه انقلاب مشروطه به جستجو و تامل می پرداختم ، سوالی بزرگ سراسر ذهن مرا فرا می گرفت ، نویسنده ای شیخ فضل ا... نوری را مورد شماتت قرار می داد و وی را از آن جهت که موجبات توقف روند اصلاحاتی مشروطه را فراهم نموده بود سرزنش می کرد ،در حالی که نویسنده ای دیگر و در کتابی دیگر شیخ فضل ا... را قربانی اشتباهات و توهمات مشروطه خواهان و فاتحان تهران پس از دوره استبداد صغیر قلمداد کرده و وی را محترم و مقدس شمرده از آن جهت که حتی برای حفظ جان خویش هم حاضر نشد به زیر پرچم بیگانگان حیات اتخاذ کند پس از آن جهت که واقعیت اگر چه پیچیده ولی یکی است مرا در ابهام در مورد شخصیت ونگرش شیخ فضل ا... در دوره مشروطه و درباره مشروطه قرار می داد ، پس نیاز دیدم که به صورت مکتبی و بنیادین به تشریح ، تامل و تفکردرباره شیخ فضل ا... بپردازم ، یعنی اعمال وی را با اصول مکتب و دین اسلام و روابط مکتب با دیگر امور مورد بررسی قرار دهم و نتیجه اش چیزی نبود جز آنکه پیش روی شماست .

ادامه مطلب

در جستجوی آرمانشهر

بشر از گذشته تا کنون در پی آرمانشهری بوده تا در آن ببیند یکدلی و یکرنگی و صلح و صفا،آشتی و صمیمیت، دوستی و وفا. جهان و جامعه ای عاری از خبط و خطا، نفاق و ریا،ظلم و جفا و یکسره خوبی و خوشی به لطف خدا. در جستجوی زمینه ای که آشکار کند فضایل و محیطی به دور از رذایل، تا در آن زندگی کنند مردمانی همه با حس حیا که به ناگاه نبرند حق خود و حق هم نوع و حق خدا در دل تاریک یغما. در این بین در تاریخ از عهد عتیق تا کنون، از همان زمانی که به سنگ حسد برادری سر برادری را شکاند و غرق در خون او را بکشت، همه ناراحت از واماندگی آدمیان از ذره ای اخلاق و جرعه ای وفاق، که به قول شاعر زمانه ما :

آدمیت مرد!

گرچه«آدم» زنده بود.

ادامه مطلب

علی معیار سنجش ۲ (پیوست ۳)

تذکر: نظر به اینکه این هفته ی وبلاگ رو به اتمام است، آخرین پست وبلاگ که قسمت دوم پست پیشین می باشد، به فاصله ی یک روز با پست قبلی ارسال می گردد. باشد که به هدف خویش از ارسال این مطالب نایل شوم.

اگر می خواهیم نظر قرآن کریم رو راجع به نوع حکومت بدونیم باز برداشت درست تری از قرآن می کنیم اگر به سلاح تاریخ مسلح باشیم. در زندگی حضرت حوادثی پیش می آد که جایگاه مردم و اکثریت در ذهن حک می شه. ولی چه حوادثی؟

ادامه مطلب

علی معیار سنجش(پیوست۲)

همواره درآیات و روایات تاکید شده که مومنین قرآن را میزان سنجش اعمال خود قرار دهند و مراجعه و مداومت در تعامل با قرآن امری اجتناب ناپذیر برای ظهور ظرفیت بالای انسانی پنداشته می شود. اما آیا براستی زمانی که قرآن را می گشاییم، آنچه را که باید دریابیم و به آن عمل کنیم، در اختیارمان قرار می گیرد.مثلاٌ در آیه 118 سوره هود چنین آمده« ولو شاء ربک لجعل الناس امه وحده و لا یزالون مختلفین» یا در آیه 93 سوره نحل خداوند چنین می فرماید« و لو شاء الله لجعلکم امه وحده و لکن یضل من یشاء و یهدی من یشاء و لتسئلن عما کنتم تعلمون» و یا در آیات مختلف چنین رسولان خویش را هدایت می فرماید که وظیفه شما چیزی جز پند و اندرز نیست و اگر قومتان تمایلی به اصلاح ندارند، رهایشان کن و خدا خود می داند با اینان چگونه برخورد کند. گاه نیز به آیه ای معروف بر می خوریم«لا اکراه فی الدین». همه اینها را می بینیم ولی فرموششان می کنیم و شاید ...

ادامه مطلب

اسلام من(پیوست۱)

اگرچه شاعر نیستم و شعر و شاعری رو امری خطیر می دونم ولی گه گاهی جسورانه در این حوزه وارد می شم و قلم فرسایی می کنم. شعری رو که برای این پست انتخاب کردم به مناسبت اتفاقی در وضع کشور سرودم که البته فراموش کردم علتش چی بود و اون رو تقدیم کردم به همه کسانی که غم تنهایی اسلام سینه هاشون رو می سوزونه.

دوست دارم خیلی از حرفها رو همراه همین شعر ارسال کنم ولی صبر می کنم و طی پستهای بعدیم یه سری چیزها رو بیان می کنم.

 اینکه علی چطور فکر می کرد و ما چطور؟

علی چطور مدیریت و رهبری می کرد و ما چطور؟

علی از اسلام چه برداشتی داشت و ما چه برداشتی؟

ادامه مطلب

علی وار

از علی گفتن و نوشتن هم سخت است و هم آسان. سخت است چونکه پدیده ایست کمال یافته در میان بشر و برای انسان امروز که از فطرت  خود به دور افتاده، دست نیافتنی. اما آسان است از آن جهت که اگر ذره ای از گرد و غبار این زندگی موقت و کیفیت های عرضی و عاریتی پیرامون را از فطرت بزداییم، وی را نزدیک ترین وضعیت به اصل فطرت و وجدان خود می یابیم.و حال آنکه حرفی است برای گفتن و آن اینکه برای شناخت خدا باید دین خدا را شناخت و از آنجا که دین نزد خدا اسلام است پس همانا شناخت اسلام شناخت دین است.برای شناخت دین نیز باید پیامبرش را شناخت، یعنی محمد و البته و صد البته که برای شناخت محمد و شهر علمش باید از دروازه ی شهرش عبور کرد و اینجاست که باید گفت علی را بشناسیم تا محمد، اسلام، دین آسمانی و خدا را بشناسیم. اگر بتوانیم علی را بشناسیم و تا حد امکان به پندارهای کسب شده خود در مورد علی عمل کنیم می توانیم بگوییم که مسلمانیم البته راه دیگری برای مسلمان شدن نیز هست که ما امروز مسلمانی را نزد دیگران بیش از خود مسلمانمان میبینیم و آن مطابق فطرت رفتار کردن است. تجربه به فطرت خواهد رسید و اینکه میبینیم در غرب، امور بسیاری مخصوصا پیرامون مدیریت، حال و هوای مسلمانی دارد تجربه آنها در این امور است. و البته چه خوب است که ما اگر از داشته های خودمان استفاده نمی کنیم از تجارب دیگران استفاده کنیم.

و اما علی، شاید شنیده باشید که نمی توان تنها یک یا چند نقش محدود را برای علی قائل شد و اگر می خواهیم او را الگو قرار دهیم باید در همه زمینه ها از او استفاده کنیم. علی این دانش آموخته مکتب محمد که سی سال پس از وفات وی زیست والاترین شاگرد دینی بود که محمد از جانب خدا وام دارش بر زمین گشته بود. وی را از هر جهتی می توان آرمان قرار داد. او پس از محمد بهترین پیشرو، بهترین رهبر، بهترین پدر، بهترین همسر، عالم ترین و آگاه ترین بود و ما باید از تاریخ زندگی وی که بنا به شرایط زمان بهتر و بیشتر از زندگی حضرت محمد(ص) به ثبت رسیده است، استفاده کنیم تا شاید از این طریق هم بتوانیم ذره ای به علم محمد دست یابیم.

و این سر فصل ارسال هایم در این هفته بود که ارسالهای دیگرم به پیوست این ارسال خواهند یود.